Uitgelicht

Channelling my inner nerd…

Mijn allereerste keer Dungeons & Dragons

Sommige mensen zijn verbaasd als ik zeg dat ik best wel een beetje een nerd ben. Degene die mij beter kennen, weten dat ik enorm kan genieten van fantasyboeken en dat ik je redelijk wat kan vertellen over Harry Potter. Op Facebook zie je soms van die artikelen voorbij komen, ‘10 dingen die je nog niet wist over Harry Potter’ en dan denk ik altijd ‘Try me, b*tch’. En vaak weet ik dan alles al. Vroeger schreef ik zelfs ook fanfiction over mijn eigen personage in de Harry Potter wereld, op een website die tijdverdrijver.nl heette. Als je dan geen nerd bent, dan weet ik het ook niet meer. Een trotse nerd, hoor, ik schaam me er verder niet voor. Een echte gamer ben ik niet, ik heb ooit wel Skyrim op de computer en Diablo op de playstation gespeeld en ben nog ooit van plan deze spellen voor de Xbox te kopen, maar zodra ik tijd en zin heb. Van fantasy werelden kan ik altijd genieten. 

Lees verder “Channelling my inner nerd…”
Uitgelicht

7 redenen waarom ik van spreekuur hou

Als coassistent kijk je overal in het ziekenhuis mee. Je kijkt mee op de afdeling, waar patiënten opgenomen liggen omdat ze zorg nodig hebben. Je kan soms je eigen patiënten zien op de Spoedeisende Hulp en afhankelijk van het specialisme kan je ook mee naar de operatiekamer. Wat veel (vrijwel alle) specialisme gemeen hebben, is de polikliniek, oftewel het spreekuur. Hierbij komen de patiënten langs bij de arts met een bepaalde lichamelijke (of mentale) klacht. Door de klacht goed uit te vragen en lichamelijk onderzoek te doen, kan de arts wellicht al een diagnose stellen of bepalen welk aanvullend onderzoek er nog gedaan moet worden. Dit kan bijvoorbeeld bestaan uit bloedonderzoek of aanvullende scans. 

Lees verder “7 redenen waarom ik van spreekuur hou”
Uitgelicht

Pinkeltje in het ziekenhuis

Een paar weken geleden deed ik een trombolyse opvang. Voor diegene die denkt – wat spreekt ze nou weer voor geheimtaal: dit is de beoordeling van een patiënt met een beroerte, waarbij alles heel snel moet, want: time = brain. Dit betekent: hoe sneller je bent, hoe meer hersenweefsel je nog kunt redden. Ik was de dokter en samen met twee mannelijke verpleegkundigen (beiden langer dan één meter tachtig) en een mannelijke coassistent van één meter vijfennegentig deed ik de eerste opvang. Ik ben zelf ongeveer één meter vijfenzestig-  je kan je wel voorstellen dat ik me naast die gigantische mannen net Pinkeltje voelde.

Lees verder “Pinkeltje in het ziekenhuis”
Uitgelicht

Een van mijn favoriete hobby’s is…

Haken! Eén van mijn vroegere hobby’s, die tijdens mijn studie geneeskunde zijn gesneuveld, is haken. Ik was er nooit zo open over, omdat ik me er een beetje over schaamde. Het is toch een hobby, die mensen vaak suf vinden. Nu ik in mijn huidige werk wat meer zelfvertrouwen gekregen heb en behandeld ben voor mentale klachten, kan het me niet zo veel meer schelen wat mensen ervan denken. Ik ben er nu gewoon open over. Eerlijk, ik voel me een stuk vrijer en lichter.

Lees verder “Een van mijn favoriete hobby’s is…”
Uitgelicht

Update over mijn doktersleven

Wanneer je begint aan een nieuwe baan, is er altijd een periode waarin je een heleboel ‘eerste keren’ mee maakt. De eerste keer op de afdeling, de eerste keer op de spoedeisende hulp, de eerste lumbaalpunctie, de eerste keer weekenddiensten en de eerste keer nachtdiensten. Inmiddels heb ik alle aspecten van het werken als arts nu voor een eerste keer meegemaakt. Ik heb wat dat betreft dus niet veel eerste keren meer om over te vertellen, maar ik wilde toch een update geven over hoe het nu gaat. 

Lees verder “Update over mijn doktersleven”
Uitgelicht

De allereerste avond & nachtdiensten

Voor alles een eerste keer, zo ook voor avond- en nachtdiensten. Voor ons zijn de avonddiensten van 16:30 tot 00:00 ‘s nachts. Daarna doen we een bereikbaarheidsdienst tot 8 uur. Dit houdt in dat alle telefoontjes en vragen direct naar de neuroloog gaan. Wij slapen wel in het ziekenhuis en in het geval dat er wat gedaan moet worden, worden we gebeld door de neuroloog en moeten we eruit. 

Lees verder “De allereerste avond & nachtdiensten”
Uitgelicht

De eerste weekenddienst!

Na de drukke diensten van vorige week, stond ik deze week weer eens op de afdeling. Hier begon ik in mijn eerste week, sindsdien heb ik drukkere diensten overleefd en ik dacht – ik kan het allemaal wel. Het is wel weer bewezen dat je niet te makkelijk moet denken. Ik maakte wat slordige foutjes, omdat ik dacht het allemaal wel te weten. Maak je niet druk, iedereen leeft nog… De foutjes die ik maakte, waren met name in hoe ik in het elektronische systeem iets moest aanvragen. Ik controleerde mezelf in de eerste week regelmatig, nu dacht ik: “ah, ik heb het zo goed gedaan, dat hoeft niet meer”. Fout. En dat zorgde voor redelijk wat frustratie, vooral bij mezelf.

Lees verder “De eerste weekenddienst!”
Uitgelicht

Ik begin te wennen…

Mijn derde ‘week’ als arts in het Ikazia ziekenhuis begon ik me toch wel wat meer dokter te voelen: ik stelde me zelfs een paar keer daadwerkelijk voor als dokter de Jong! Deze week stond ik maar twee dagen ingeroosterd, ook al voelde het toch alsof ik een hele week heb gewerkt – die twee dagen waren erg druk en er kwam later nog een derde dag bij.

Lees verder “Ik begin te wennen…”
Uitgelicht

Mijn meest fijne herinneringen

In deze tijd mag en kan er natuurlijk niet zoveel. Restaurants en cafés zijn nog steeds dicht, laat staan de discotheken. We zitten allemaal thuis (waar ik me ook prima vermaak, begrijp me niet verkeerd) met heimwee naar ‘die goeie oude tijd’. Af en toe is dan het fijn om stil te staan bij enkele fijne herinneringen. Dit wil ik dan ook graag even doen door middel van een aantal foto’s. 

Lees verder “Mijn meest fijne herinneringen”
Uitgelicht

Motivatie gevraagd!

Ken je die grap over die hardloper die trainde voor de marathon? Die ging niet door… Helaas was dit voor mij (en vele andere lopers) wel zo. Corona heeft natuurlijk veel meer en veel ernstige gevolgen, maar ik wil graag een stukje schrijven over hoe het trainen en het hardlopen de laatste tijd gaat. En het verhaal van de marathon hoort hier echt wel bij. 

Lees verder “Motivatie gevraagd!”
Uitgelicht

Van de laatste dag coassistent naar de eerste dag als dokter…

De laatste keer dat ik zo zenuwachtig was, is lang geleden. Morgen is mijn allereerste dag als ‘echte’ dokter. Morgen zal ik zelf verantwoordelijk zijn. Er is geen back-up, niemand zal over mijn schouder meekijken om te zien of ik wel het juiste in het dossier opschrijf. Als iemand me ‘dokter de Jong’ noemt, moet ik mijn instant-reactie “maar ik ben nog geen echte dokter” gaan onderdrukken. Het ene moment kan ik niet wachten om zelf te mogen dokteren, het andere moment wil ik het liefste in het hoekje van mijn bed kruipen en de deken tot over mijn hoofd optrekken. Wie heeft in hemelsnaam bedacht dat ik mensen mag gaan ‘genezen’?

Lees verder “Van de laatste dag coassistent naar de eerste dag als dokter…”
Uitgelicht

Het stepverhaal

Intervisie

Mijn coschappen werden afgewisseld met blokken onderwijs over de coschappen die daarna zouden komen. Dit was niet alleen een fijne voorbereiding voor die coschappen, maar hierin was er ook altijd de tijd om samen met mijn studiegroep de afgelopen coschappen te bespreken. Dit was super gezellig, ik heb de meest fijne studiegroep gehad die ik me maar kon wensen. Er was ruimte om mooie ervaringen te bespreken, maar ook konden we bizarre situaties die ons gebeurden met de rest delen. Dit deden we in de lessen die “Intervisie” genoemd werden. We bespraken hoe we het hadden gevonden en wat we allemaal hadden meegemaakt. We hadden zo’n les na elk coschap blok. Na het eerste coschap, Interne Geneeskunde, vertelde ik een verhaal, wat daarna bij elke intervisie-les terugkwam. Ik hoorde dat het verhaal niet alleen in mijn studiegroep is gebleven, maar dat ook andere coassistenten ervan hadden gehoord. Achteraf is het een heel grappig verhaal, maar op dat moment vond ik het niet zo leuk. Toch wil ik het ook graag met jullie delen.

Lees verder “Het stepverhaal”