Have A Good Winter Run – week 3

Maandag 25 januari

Ik stond niet heel fris op vanochtend. Ik heb altijd veel last van droge lucht, wanneer de verwarming aan staat, en werd dus met een droge keel wakker. Ook moest ik van een avonddienst-ritme weer over naar een ochtenddienst-ritme. Hier ben ik altijd heel erg vermoeid door. Ik had nergens zin in vandaag, maar uiteindelijk heb ik op de poli nog redelijk wat patiënten kunnen zien; hier is het fijn dat je tussen de patiënten door gewoon tijd hebt om even een kopje koffie te pakken en de patiënt rustig voor te bereiden. Ik voel me altijd heel zwak door slaaptekort. Ik laste qua sporten dus maar een extra rustdag in vandaag.

Dinsdag 26 januari

Deze dag was echt bizar. Ik was in de ochtend rustig aan het werk op de poli en ’s middags was ik bezig met de laatste opdracht van mijn studie. Toen riep de manager van de afdeling ons, en iedereen die aan het werk was, naar voren voor een bericht van de directie. Het bleek dat er weer rellen waren aangekondigd voor vanavond, in Rotterdam-Zuid, vlakbij het Ikazia ziekenhuis (waar ik werk). Aangezien ziekenhuizen de dagen ervoor ook al specifieke ‘targets’, waren geweest, nam het ziekenhuis deze aankondiging erg serieus. We moesten onze auto’s verplaatsen, iedereen die dagdienst had moest voor 17:00 naar huis en er waren verder nog extra maatregelen genomen. De coassistenten (ik dus) mochten/moesten meteen naar huis. De corona crisis heeft me nog nooit zo geraakt als vandaag. Ik kan er gewoon echt niet bij met mijn hoofd waarom mensen dingen zouden gaan slopen en je je dan specifiek richt op een ziekenhuis; mensen die de afgelopen maanden juist keihard hebben gewerkt om alle corona patiënten op te lappen. Ik durf niet meer naar buiten om te lopen vandaag, maar ik heb geprobeerd mijn woede en mijn angst eruit te sporten met een krachttraining. Ik heb het filmpje 3 keer gedaan en ik verwacht het echt wel te gaan voelen.

Woensdag 27 januari

Ook vandaag voel ik me moe en ben ik lastig vooruit te branden. Ik heb veel gedaan vandaag, heb veel patiënten gezien (onder andere een patiënt met borderline, dat vreet altijd energie) en heb eindelijk de opdracht, waar ik al weken mee zit, afgemaakt. Ik val bijna in slaap bij de overdracht en bedenk me dat ik echt geen zin heb om én te hardlopen én te koken. Aangezien ik de afgelopen twee dagen redelijk ongezond heb gegeten, besluit ik om te gaan koken. Ook voel ik de krachttraining van gisteren nog. Nadat ik heb gekookt en afgewassen, duik ik meteen mijn bed in. Ik wil niet te streng voor mezelf zijn en het is een rare week.

Donderdag 28 januari

Vandaag heb ik de intervaltraining gedaan. Ik had deze week nog ruimte voor twee looptrainingen en aangezien ik in dit schema nog geen intervaltraining heb gedaan, besloot ik om te gaan voor 10×400 meter, afgewisseld met 400 meter dribbelen. Met de warming-up, versnellingslopen en cooling-down bij elkaar, werd dit nog best een afstand. Romy ging een stuk mee skaten. Aangezien ik om de zoveel tijd versnelde, had zij een soort intervaltraining op de skates. De training was best wel pittig. De eerste keer dacht ik: “Hoe ga ik in godsnaam de andere herhalingen overleven? TIEN keer? En op DIT tempo? HOE?” Maar uiteindelijk werd het makkelijker. Ik gebruikte tijdens de intervallen een mantra, wat ik heb geleerd bij het mediteren tijdens mijn behandeling. “Ik ben genoeg, ik heb genoeg.” Het heeft in principe niets met het lopen te maken, maar het hielp me wel om verder te komen. Ik had als doeltempo ongeveer 5:20. Ondanks één uitschieter is het op zich wel gelukt om rond dit tempo te lopen.

Vrijdag 29 januari

Rustige dag. Lekker vroeg naar bed gegaan.

Zaterdag 30 januari

Ik begon vandaag met een wandeling. Ik voelde mijn spieren (niet alleen mijn kuiten dit keer) nog van de intervaltraining van donderdag. Ik heb het idee dat ik standaard 2 dagen rust nodig heb na een training; en dat is planningstechnisch heel vervelend. Ik zou liever op zaterdag mijn duurloop doen, aangezien ik dan maandag weer kan beginnen met een nieuwe week. Maar goed. Ik wil mijn trainingsbelasting op gaan voeren, maar ik moet ook naar mijn lichaam luisteren. Moeilijk.

Zondag 31 januari

Duurloopdag! En ook de laatste dag van januari. Ik zat nog niet op 100 kilometer deze maand, maar met de duurloop van vandaag ben ik daar ruim overheen gegaan. Een goed begin van het jaar. Ik wilde 16-17 kilometer lopen en uiteindelijk had ik het in mijn hoofd gehaald dat ik die 17 wel even zou doen. Het was koud buiten – er stond een harde, koude wind, maar het zonnetje scheen ook. Ik was vastbesloten om te gaan genieten. Ik had me goed op de temperatuur gekleed, ik had water mee en de podcast van vorige week al aan staan. Maar ik begon al niet lekker. Ik kon mijn ademhaling lastig onder controle houden door het inademen van die koude lucht. Daarnaast zaten de Erasmusbrug en de Willemsbrug in het begin van het rondje, wat ook niet echt een lekker begin gaf. En de ademhalingsproblemen bleven eigenlijk het hele rondje. Ik begon af te tellen. Vrij vroeg al. “Als ik nu zeven kilometer heb gelopen, dan hoef ik er straks nog maar tien en dat is eigenlijk gewoon twee keer vijf en vier keer tweeënhalf en hoeveel is dat nou?” Deze gedachte techniek gebruik ik vaker als ik het zwaar heb tijdens een duurloop; als ik dit niet had gehad, dan had ik de dertig kilometer duurloop als voorbereiding in de marathon van Rotterdam niet afgemaakt.

Hier was ik nog vrij vrolijk – en dit is een van de beste selfies die ik tijdens het lopen heb gemaakt. Het beeld is eigenlijk altijd bewogen, of de hoek is niet goed…

Na de 14 kilometer kakte ik helemaal in. Ik wilde niet meer, mijn benen deden het niet meer en ik wilde eigenlijk stoppen. Mijn benen voelden zwaar aan. Ik begon allerlei oorzaken te zoeken. Heb ik wel genoeg gedronken? Ik had mijn rugzakje met water erin mee en ik heb redelijk wat gedronken, maar misschien toch te weinig? Ik heb geen suikers of iets dergelijks mee genomen, misschien dat het daar aan lag. Ik was niet vooruit te branden. Toen ik terug kwam (uiteindelijk toch de 17 kilometer volgemaakt – ik moest toch naar huis), moest ik – ehm, sorry voor de details – vrij nodig naar de wc. Ik viel bijna in slaap onder de douche. Het was niet fijn. Nu (zondagavond) heb ik last van mijn rechterlies, net voor mijn heup. Ik hoop dat het weggaat.

Op zich had ik tijdens de duurloop een redelijk constant tempo. Mijn hartslag lag ver boven mijn duurloop hartslag; ik geef de ademhalingsproblemen en de mentale issues deze loop de schuld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s