Van de laatste dag coassistent naar de eerste dag als dokter…

De laatste keer dat ik zo zenuwachtig was, is lang geleden. Morgen is mijn allereerste dag als ‘echte’ dokter. Morgen zal ik zelf verantwoordelijk zijn. Er is geen back-up, niemand zal over mijn schouder meekijken om te zien of ik wel het juiste in het dossier opschrijf. Als iemand me ‘dokter de Jong’ noemt, moet ik mijn instant-reactie “maar ik ben nog geen echte dokter” gaan onderdrukken. Het ene moment kan ik niet wachten om zelf te mogen dokteren, het andere moment wil ik het liefste in het hoekje van mijn bed kruipen en de deken tot over mijn hoofd optrekken. Wie heeft in hemelsnaam bedacht dat ik mensen mag gaan ‘genezen’?

In de laatste weken van mijn oudste coschap hield ik me groot. “Er verandert toch niet zo veel.” “In principe deed ik al het werk, wat ik straks ook ga doen, maar dan onbetaald.” Ik kon niet wachten tot ik zelf aan de slag mocht gaan. Ik telde elke minuut af en liet iedereen om me heen weten hoeveel dagen ik nog moest tot mijn laatste dag als coassistent. Nu is het nog steeds niet tot me doorgedrongen. Ik heb het gevoel alsof ik morgen gewoon opsta om naar mijn zoveelste coschap te gaan.

Feestje!

Ik heb op mijn allerlaatste dag als coassistent een ontzettend leuke dag gehad. Ik trakteerde op zelfgemaakte Guinness cakejes, die goed in de smaak vielen. Iedereen feliciteerde me en noemde me dokter (waar ik nog steeds vlinders in mijn buik van krijg, trouwens). Toen ik bij mijn ouders thuis kwam, hingen er slingers en was er een grote taart met een foto van mij in doktersjas erop. Ik kreeg cadeautjes. Mijn vorige blog viel goed in de smaak en ik werd van alle kanten gefeliciteerd. Het was fijn.

Daarna volgden twee weken vakantie. Ook hierin zei ik wel honderd keer: “Nou ben ik toch echt dokter.” Zelfs toen ik een bewijs van mijn diploma binnenkreeg, voelde ik het nog niet echt. Ik zei het maar extra vaak, om het echt tot me te laten doordringen. Ik ben zeker 7,5 jaar bezig geweest met studeren. Ik dacht er eerlijk gezegd niet veel aan, maar was gewoon bezig met waar ik op dat moment zin in had om te doen. Vooral veel kruiswoordpuzzels en woordzoekers, blijkbaar. Ach ja, je moet wat, in die corona tijd.

Ook in mijn dromen in het ziekenhuis

Maar ik bleef wel over het ziekenhuis dromen: de ene keer was het een fijne droom. Ik zag mijn leuke collega’s weer en mocht eindelijk doen waar ik al die tijd zo hard voor had gewerkt. Maar het grootste deel van de tijd waren het niet zulke fijne dromen. Ik maakte fouten. Er gingen dingen niet goed. Ik heb een aantal keer gedroomd dat ik niet kon inloggen en dus niet kon werken. Dat is op zich wel een reëele angst: ik ben vaker aan een coschap begonnen dat mijn account niet werkte, dan dat dat wel het geval was. Nu begin ik morgen gelijk, ik heb geen inwerkperiode, aangezien mijn oudste coschap dusdanig goed ging, dat dat niet nodig was. Daarnaast heb ik dromen over dat men erachter komt dat ik eigenlijk helemaal niks weet. En dat ze zich dan afvragen waarom ze mij in godsnaam hebben aangenomen.

Lekker piekeren

Nu ben ik met name heel zenuwachtig dat dat account niet goed gaat. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn om geen back-up te hebben (natuurlijk zijn er ook andere collega’s aanwezig, die uiteraard bereid zijn om mij te helpen). Ik hoop dat ik niet te erg overprikkeld raak. Ik hoop dat ik het overzicht zal kunnen behouden en dat mijn patiëntencontact hier niet onder lijdt. Ik hoop dat de afdeling niet te druk is, zodat ik rustig aan kan beginnen en alles goed kan overdenken.

Alsof ik morgen op schoolreis ga, heb ik mijn brood en appel al klaar gelegd, mijn tas ingepakt en mijn kleren voor morgen klaargelegd. De wekker staat en ik probeer te kalmeren. Ik heb een uitgebreide douche genomen met de Hammam klei van de Rituals (voor wie die ook weleens gebruiken – daar krijg je het koud van! Niet normaal!), heb een maskertje gedaan en zit nu met een lavendelkaars en ‘slaapthee’ (van Clipper) te hopen dat ik straks gewoon in slaap kan vallen.

Als jullie dit lezen, ben ik waarschijnlijk al in het ziekenhuis. Hopelijk met een kop koffie, rustig de visite uit aan het werken. Alles zal vast wel op zijn pootjes terecht komen. En anders zal ik het vast ook wel overleven.

5 reacties op ‘Van de laatste dag coassistent naar de eerste dag als dokter…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s