Ik begin te wennen…

Mijn derde ‘week’ als arts in het Ikazia ziekenhuis begon ik me toch wel wat meer dokter te voelen: ik stelde me zelfs een paar keer daadwerkelijk voor als dokter de Jong! Deze week stond ik maar twee dagen ingeroosterd, ook al voelde het toch alsof ik een hele week heb gewerkt – die twee dagen waren erg druk en er kwam later nog een derde dag bij.

Drukte

Ik stond maandag en dinsdag opnieuw ingeroosterd op de Spoedeisende Hulp. Van tevoren wist ik dat maandag een drukke dag ging worden (zie mijn ervaringen vorige week), maar dat het zó druk zou kunnen worden, kon ik zelf ook niet bedenken. Zo’n dag heb ik nog nooit meegemaakt, ook niet tijdens mijn coschappen. We waren met twee artsen én een nieuwe coassistent, maar alsnog waren we zo goed als non-stop bezig. Op een gegeven moment waren er telkens geen kamers vrij om patiënten te zien, waar de SEH-coördinatoren altijd zenuwachtig van worden. Dat is natuurlijk logisch, je moet de SEH goed gestroomlijnd houden. Dit leidt er echter wel toe dat de coördinatoren regelmatig aan je vragen of je patiënt al weg kan. Dit zorgt bij mij nog wel voor wat extra stress, ook al weet ik dat ik niet heel veel harder kán werken op dat moment. 

Who run the world?

Ik heb weer redelijk wat patiënten kunnen zien en kunnen helpen. Op maandag heb ik twee keer een trombolyse opvang gedaan (ik vertelde vorige week hoe zo’n opvang gaat). Ik voelde me extra cool, aangezien de verpleegkundigen allebei grote/lange mannen waren dit keer en onze coassistent 1.95 is (en ook man).  De eerste patiënte heeft de sterke bloedverdunner ook daadwerkelijk gekregen. Dinsdag op de afdeling was ze zo goed als helemaal hersteld en zat ze lachend rechtop in bed, terwijl ze maandag geen woord uit kon brengen. Dit blijft geweldig om te zien. 

Stay hydrated

Maandag was zo heftig en chaotisch, dat ik ben vergeten te drinken. Dit, en de spanning van de dag, resulteerde in een flinke hoofdpijn, waardoor ik zelf ook meteen in bed ben gekropen toen ik thuis kwam. 

Borrelen in de zon

Dinsdag was beter te doen dan maandag, maar het was nog steeds druk. Gelukkig had ik wel de tijd om de coassistent wat meer dingen uit te leggen – en ik had het vooruitzicht van zes vrije dagen, dat was ook erg fijn. Ook dinsdag waren er een tijdje geen kamers vrij en liep de wachtkamer vol met patiënten. Toch hadden we alles goed onder controle en konden we na de overdracht ‘gewoon’ naar huis, in plaats van dat we nog dingen moesten afronden. Ik ging met één van de andere dokters nog even in de zon in het Euromastpark zitten en zo de dag leuk afsluiten. We gingen op de Felix van het Ikazia naar de Albert Heijn bij het Vasteland. Ik vond het doodeng, maar het was ook wel heel erg leuk. 

Laatste therapiesessie en rijles

Woensdag en donderdag had ik vrij. Woensdag heb ik helemaal niks gedaan, maar donderdag had ik mijn laatste therapiesessie – hierover volgt later meer – en voor het eerst sinds een tijdje weer rijles. Ik ben al twee keer gezakt en heb nu een andere instructeur en een faalangstexamen ingepland. De les zelf ging echt heel goed. Ik heb zelf gereden, hij heeft maar één keer op de rem moeten staan en ik heb de motor maar één keer af laten slaan. Voor mij is dat een goede score. 

Toch maar werken

Donderdag vroeg een collega of ik de dag erna toch kon werken. Zijn dochtertje was ziek, ze had koorts en mocht niet naar de opvang. Ik had verder niet zoveel gepland en viel dus voor hem in. Deze dag was veel rustiger, gelukkig. Ik moest een lumbaalpunctie doen, die echt héél erg soepel ging. Bij een lumbaalpunctie moet je met een holle naald tussen twee wervels in de onderrug prikken. Als je dit goed doet, kom je in de ruimte waar het hersenvocht zit. Dit is het vocht dat om de hersenen en het ruggenmerg heen zit. Dit kan onderzocht worden in het laboratorium, net zoals bloed. Een lumbaalpunctie kan best moeilijk zijn. Je moet goed voelen waar de meeste ruimte tussen de wervels zit. Je voelt vervolgens of je tegen bot aankomt of je voelt dat je op de juiste plek zit. In de holle naald, waarmee je prikt, zit nog een ander naaldje. Die moet je terugtrekken om te kunnen zien of er vocht gaat lopen. Dit gebeurde bij de patiënt die ik vrijdag prikte vrijwel meteen en dat gaf me echt een euforisch gevoel. 

Een week van drukte en rust afgewisseld! Volgende week moet ik zes dagen achter elkaar werken en heb ik mijn eerste weekenddienst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s