De allereerste avond & nachtdiensten

Voor alles een eerste keer, zo ook voor avond- en nachtdiensten. Voor ons zijn de avonddiensten van 16:30 tot 00:00 ‘s nachts. Daarna doen we een bereikbaarheidsdienst tot 8 uur. Dit houdt in dat alle telefoontjes en vragen direct naar de neuroloog gaan. Wij slapen wel in het ziekenhuis en in het geval dat er wat gedaan moet worden, worden we gebeld door de neuroloog en moeten we eruit. 

Maandag had ik mijn allereerste dienst. Om de één of andere reden was ik best zenuwachtig. Ik was met name bang dat ik door mijn telefoon heen zou slapen, ik slaap namelijk door allerlei lawaai heen. Zo word ik bijna nooit wakker van onweer, hoe hard het ook is. Ik ging wat vroeger van huis weg, zodat ik mijn spullen (zoals mijn eigen hoofdkussen) alvast in de piketkamer kon leggen. Piketkamers zijn slaapkamers waar dienstdoende artsen kunnen overnachten. 

De eerste dienst

De dienst begon meteen goed; er was een patiënt op de afdeling van de cardiologie die acute woordvindstoornissen had. Daar moest ik meteen heen; we gingen gelijk door naar de radiologie om een scan te maken. Eigenlijk was dit gewoon een acute trombolyse opvang (voor diegene die vergeten is wat dat inhoudt, ik leg het hier uit). Toen ik daarmee bezig was, werd ik gebeld dat de volgende trombolyse kandidaat eraan kwam en ik werd ook gebeld door de interne geneeskunde, dat daar een patiënt een epileptische aanval had gehad. Dikke paniek natuurlijk en met name ook enorm jammer dat ik mezelf niet in drieën kon splitsen.

Daarna kwamen de patiënten achter elkaar door op de Spoedeisende Hulp. Ik werd meerdere keren gebeld door de verpleegkundigen, die vragen hadden over patiënten op de afdeling. Ik kon echter pas om half twee ‘s nachts naar boven komen en ik had toen nog niets gegeten. Vervolgens moest ik een hoop regelen voor een patiënt die geopereerd moest worden (en overgeplaatst naar een ziekenhuis in Den Haag). Ik lag om drie uur in de piketkamer op bed en net toen ik mijn make-up eraf had gehaald en mijn pyjama aan had getrokken, werd ik gebeld door de neuroloog. Ik moest toch weer een patiënt zien. Vervolgens werd er nog een patiënt aangekondigd voor een trombolyse opvang. Ik kon serieus wel janken. Om half zes kon ik eindelijk slapen. Om zeven uur werd ik gebeld over het overzetten van de beelden en om half acht nog een keer om een patiënt van de afdeling te beoordelen. Al met al heb ik dus anderhalf tot twee uur (en dat zelfs onderbroken) kunnen slapen. Om 8 uur ging ik, helemaal gaar, naar huis. Ik ging zo wat direct mijn bed in en om drie uur ging de volgende wekker alweer om aan te kleden, te douchen en weer richting het ziekenhuis te gaan. 

De tweede dienst

Ook de tweede dienst was druk; ik was bijna non-stop bezig en met het slaaptekort van de vorige dienst ging dat niet zo goed. Ik was de ene trombolyse kandidaat aan het afronden toen de volgende alweer werd aangekondigd. Ik kan niet zo goed tegen slaaptekort; ik functioneer op zich nog wel, maar ik huil wel heel snel. Toen ik de neuroloog aan de lijn had, kon ik dit ook niet zo goed beheersen, maar hij was heel lief. Uiteindelijk kon ik om kwart voor één gaan slapen. Daarna ben ik gelukkig niet meer gebeld. 

De derde dienst

Ik sliep in de piketkamer uit tot een uur of elf. Dit was blijkbaar erg hard nodig. Ik had geen zin meer om weer naar huis te fietsen en dan na een paar uur weer terug te moeten. Ik besloot dus om in het ziekenhuis te blijven. Ik ging even naar het winkelcentrum Zuidplein om wat boodschappen te doen, lunchte met een collega en daarna keek ik tv en begon ik aan een nieuw haakproject. De dagdienst had het erg druk gehad die dag; er lagen nog twee patiënten die nog gezien moesten worden. Gelukkig liep de coassistent met mij mee deze dienst; dat was niet alleen heel gezellig, maar ook zorgde dat ervoor dat ik iets relaxter was. Ik zou het in ieder geval niet helemaal alleen hoeven te doen.

De neuroloog liep met ons mee naar de twee patiënten en deed het gesprek en het lichamelijk onderzoek voor ons; ik hoefde alleen maar mee te typen. Dat zorgde ervoor dat we relaxter aan de dienst konden beginnen. Verder hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan; we hebben bijna een hele show van Peter Pannekoek kunnen kijken zonder überhaupt gebeld te worden. Daarna moest ik nog wel één patiënt beoordelen op de Spoed, maar ik lag om 12 uur in bed en sliep weer tot half elf uit. 

De vierde dienst

Deze dienst begon rustig; ook deze dienst had ik gezelschap, ditmaal van de oudste coassistent. We konden de patiënten prima verdelen en we hadden de tijd om van de afdeling brieven te maken, zodat onze collega de dag erna het eindelijk wat rustiger zou hebben – die had het heel erg druk gehad deze week en wij hadden niets te doen… Dit konden we wel van hem overnemen.

Daarna zagen we nog wat mensen die op hun hoofd waren gevallen. Gelukkig had niemand bloed op plekken waar dat niet hoorde en kon ik weer om twaalf uur gaan slapen.

Vooraf had ik verwacht dat ik tijdens de avond/nacht niet zo goed meer kon nadenken. Dat was echter niet het geval, gelukkig. Ik heb ook geen hoofdpijn gekregen. En dat bed in die piketkamer slaapt redelijk goed. Ik ben blij dat ik bijna overal doorheen slaap.

Nu heb ik alle ‘eerste’ diensten gehad en ben ik een beetje gewend aan het werken als arts. Ik voel me ook steeds meer een dokter. Ik hoop dat het, nu het allemaal een beetje bezonken is, nu weer een beetje gaat lukken om buiten het werken wat meer voor mezelf te zorgen en dingen te blijven doen die ik leuk vind, zoals lezen en hardlopen. Dat is er een beetje bij ingeschoten de laatste tijd, maar daar ga ik me weer wat meer op richten!

2 reacties op ‘De allereerste avond & nachtdiensten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s