Channelling my inner nerd…

Mijn allereerste keer Dungeons & Dragons

Sommige mensen zijn verbaasd als ik zeg dat ik best wel een beetje een nerd ben. Degene die mij beter kennen, weten dat ik enorm kan genieten van fantasyboeken en dat ik je redelijk wat kan vertellen over Harry Potter. Op Facebook zie je soms van die artikelen voorbij komen, ‘10 dingen die je nog niet wist over Harry Potter’ en dan denk ik altijd ‘Try me, b*tch’. En vaak weet ik dan alles al. Vroeger schreef ik zelfs ook fanfiction over mijn eigen personage in de Harry Potter wereld, op een website die tijdverdrijver.nl heette. Als je dan geen nerd bent, dan weet ik het ook niet meer. Een trotse nerd, hoor, ik schaam me er verder niet voor. Een echte gamer ben ik niet, ik heb ooit wel Skyrim op de computer en Diablo op de playstation gespeeld en ben nog ooit van plan deze spellen voor de Xbox te kopen, maar zodra ik tijd en zin heb. Van fantasy werelden kan ik altijd genieten. 

Hoe mijn wens om D&D eens te spelen uitkwam

Ik vind het dan ook eigenlijk wel een beetje gek dat ik nog nooit Dungeons & Dragons heb gespeeld, wat bij mij (voordat ik het speelde) met name bekend stond als het meest nerdy spel ooit. Hetgeen wat ik erover wist, kwam met name uit the Big Bang Theory. Het leek me met name ingewikkeld, maar ook wel leuk om ooit een keer te proberen. Helaas waren er nooit mensen in mijn omgeving die het erover hadden of het wilden spelen en zonder andere medespelers die minstens net zo enthousiast zijn als jij, kom je niet heel ver. Mijn wens om dit spel ooit te spelen lag dus heel lang op een laag pitje. Totdat ik weer eens afsprak met Kirsten, een goede vriendin van de middelbare school. Wij kwamen recentelijk weer in contact met elkaar doordat we allebei een blog hebben (hier is de hare) en toen we een keer thee gingen drinken, hadden we het weer over het spel. Zij speelt het regelmatig met wat vrienden en haar vriend Mees is dan de ‘Dungeon Master’ – dat is degene die het spel leidt en hij of zij moet redelijk wat over het spel weten. Ik gaf aan dat ik het ook wel wilde proberen en redelijk soepel maakten we een afspraak met Lynn, ook een vriendin van de middelbare school. 

Wat is D&D dan?

Dungeons & Dragons is een rollenspel, wat je met een groepje speelt. Je speelt dus niet tegen elkaar, maar met elkaar. Er is dus één iemand de DM (Dungeon Master), diegene leidt het spel. Iedereen bedenkt een eigen personage. Hierbij kies je uit een aantal soorten wezens, die bepaalde eigenschappen hebben. Ze zijn goed in bepaalde dingen en minder goed in andere dingen. Zo kan je bijvoorbeeld heel atletisch zijn, maar wat minder perceptief. De DM vertelt in welke setting de personages terecht komen en vervolgens mag iedereen zijn personage laten doen wat ze willen. Je kunt eigenlijk alles doen wat je kunt bedenken. Wanneer je iets wil doen, dan moet je rollen met dobbelstenen. Dit zijn niet alleen de klassieke zeszijdige dobbelstenen  – het zijn dobbelstenen met vier, zes, acht, tien, twaalf of wel twintig zijden. Dit bepaalt of een actie slaagt of mislukt. Zo is er ook nog een kans bij het spel betrokken. Er zijn een aantal standaard werelden, maar je kan ook je eigen wereld bedenken. Het is dus een enorm creatief spel, waar je echt alle kanten mee op kan. 

Onze ‘one-shot’

Wij speelden een avontuur wat Mees zelf had bedacht (iets wat ik nog steeds ontzettend knap en bijzonder vind). Normaal speel je één verhaal over meerdere avonden, maar nu speelden we een ‘one-shot’: met één sessie was het verhaal afgelopen en klaar. 

We hadden een avontuur in een dwergenstad, waarbij we een opdracht kregen om drakeneieren te gaan halen. Mijn personage heette Jilian en ze was een Wizard en een Halfling. Zolang ik maar kan toveren, vind ik alles best in alle games. 

Ik vond het met name ontzettend tof dat je alles kan doen wat je wil. Je kan het zo gek niet verzinnen. Wil je een koprol doen om een goblin onderuit te halen, dan kan dat. Je moet wel eerst nog even met je dobbelsteen een goede worp gooien om te kijken of het lukt, maar het kan. Als wizard had ik een spreuk die ‘firebolt’ heette, dus ik kon alles in de fik zetten. Zo heb ik redelijk wat kobolden gebarbecued. 

Conclusie: 10/10

Ik vond het echt heel erg leuk om dit spel eindelijk een keer te doen. Het zorgt echt voor afleiding van de dagelijkse realiteit; dat heb ik ook altijd het leuke aan boeken gevonden. Je kan je in een andere wereld verplaatsen en je bent even totaal ergens anders mee bezig dan alleen maar met werk of een verhuizing of iets anders wat jou op een of andere manier stress oplevert. Ik kon hier echt van ontspannen en dat merk ik nu echt (de dag erna, terwijl ik weer aan het werk ben). Ik ben een stuk minder bang dat ik harder moet gaan werken en geniet weer van het zien van patiënten. Soms schiet dat er een beetje bij in, als je eigenlijk alleen maar doorwerkt en verder niet echt ontspant.