7 redenen waarom ik van spreekuur hou

Als coassistent kijk je overal in het ziekenhuis mee. Je kijkt mee op de afdeling, waar patiënten opgenomen liggen omdat ze zorg nodig hebben. Je kan soms je eigen patiënten zien op de Spoedeisende Hulp en afhankelijk van het specialisme kan je ook mee naar de operatiekamer. Wat veel (vrijwel alle) specialisme gemeen hebben, is de polikliniek, oftewel het spreekuur. Hierbij komen de patiënten langs bij de arts met een bepaalde lichamelijke (of mentale) klacht. Door de klacht goed uit te vragen en lichamelijk onderzoek te doen, kan de arts wellicht al een diagnose stellen of bepalen welk aanvullend onderzoek er nog gedaan moet worden. Dit kan bijvoorbeeld bestaan uit bloedonderzoek of aanvullende scans. 

Poli tijdens de coschappen 

Tijdens mijn coschappen heb ik bijna bij alle specialismen spreekuur mee ‘gedaan’. Soms mocht ik de nieuwe patiënten zelf zien, dus mocht ik zelf de anamnese (het uitvragen van de klacht) en het lichamelijk onderzoek doen. Vaker was het echter meekijken met hoe de specialist dat deed, het welbekende ‘kruk zitten’. In het begin is dat nog leerzaam, maar het blijkt vaak lastig je concentratie erbij te houden en vaak wist ik van de laatste patiënt niet eens meer met welke klacht hij of zij kwam. Het blijft makkelijk om op dat soort momenten weg te dromen. 

Naast het bijna nutteloze kruk zitten, was ik ook vaak heel erg zenuwachtig als ik poli moest doen. Ik vond mezelf vaak dom, als de specialisten nog aanvullende vragen hadden, die ik niet had gesteld. Dat sloeg natuurlijk nergens op, want ik was op dat moment nog niet eens dokter, laat staan dat ik een specialist was met veel ervaring op dat bepaalde vakgebied. Ik wilde het gewoon heel erg graag goed doen. Als ik het verhaal van de patiënt aan de specialist vertelde (dit noemen we ook wel ‘overdragen’), dan wilde ik dat zo snel mogelijk en zo volledig mogelijk doen. Ik wilde zó graag dat ze me goed vonden. 

Poli als arts-assistent

Nu ben ik daadwerkelijk afgestudeerd en in de drie maanden dat ik nu werk, heb ik met name op de afdeling en de Spoedeisende Hulp gewerkt. Hoe de diensten hier zijn, is vrij onvoorspelbaar, maar het is vaak druk. Er wordt veel van je gevraagd. Met name op de SEH zijn er vaak zaken die je onmiddellijke aandacht vereisen, zoals een trombolyse kandidaat (wat dat is, leg ik *hier* uit). Soms zijn er diensten waar je niet eens aan eten toe komt. Goed voor jezelf zorgen, blijft in deze diensten vaak nog een punt van verbetering. 

Ik zit nu weer voor het eerst op de poli en ik vind het geweldig. We hebben een speciaal spreekuur wat gedraaid wordt door de arts-assistenten en als je wat langer werkt, kan je ook hier ingedeeld worden. Ik werk er pas drie maanden, maar met mijn oudste coschap erbij is het eigenlijk wat langer. Ik ben de angst voor kritiek en de drang om het perfect te doen grotendeels kwijt. Ik hoor het verhaal van de patiënten aan, stel wat aanvullende vragen en als ik iets nog niet heb gevraagd, is het helemaal niet erg. Ik bespreek de patiënten vaak nog met de neurologen en als er dan nog vragen zijn, kan ik makkelijk teruglopen om dat nog even te vragen. Je kan nou eenmaal niet alles weten. 

Waarom spreekuur top is

Ik heb een lijstje gemaakt van de redenen waarom ik spreekuur draaien top vind, in willekeurige volgorde:

  1. De patiënten komen speciaal voor jou. Dat vind ik ontzettend stoer en ik voel me nét een beetje meer dokter dan voordat ik poli deed.
  2. Het is een oase van rust. Je zit alleen met je patiënten in de spreekkamer, waarbij niet Jan en alleman naar binnenloopt om aan het infuus te prutsen, bloed af te nemen of de patiënten op te halen om naar de CT-scan te gaan.
  3. En ook in het kader van reden twee – je telefoon gaat niet aan de lopende band. 
  4. Je kan rustig tussendoor een kopje koffie halen. En met koffie wordt alles beter. 
  5. Als je tussendoor even wat wil opzoeken, dan kan dat. Ook hierbij word je niet gestoord. Geweldig. 
  6. Het is ook makkelijker om gezonde eetgewoonten erin te houden. Je wordt niet afgeleid door grote stukken taart.  
  7. Je dag is ingeroosterd en voorspelbaar. Je weet wanneer je welke patiënten gaat zien en met welke klacht ze komen. De dagen op de Spoedeisende Hulp zijn zo onvoorspelbaar, dat wat voorspelbaarheid op zijn tijd eigenlijk echt heel erg fijn is.